Mesela Ayvalık’taki en önemli sağcılar kimlerdir ?

Sermet Muter, Ahmet Tüfekçi, Recep Esen, Ali Nedim Güreli, Mehmet Sıray ve şu an aklıma gelmeyen bir dizi insan.

Peki en önemli solcular kimlerdir ?

İzzet Aygüner, Hikmet Denli, Ceynur Karagözoğlu, Hüsnü Erol, Hasan Bülent Türközen  ve yine şu an aklıma gelmeyen bir dizi insan.

Sağcıların sağcı oldukları konusunda kendilerinin itirazı, başkalarının da kuşkusu yok. Ama ya solcular ?

Solculuğun ana değerleri

1- Ezilenlerden yana olmak

2- Enternasyonalist olmak

diye tanımlanır çağımızda.

Bu saydığımız solcu olduğu iddia edilen kişilerin bu değerlerle uzaktan yakından hiçbir ilişkisi olmamıştır. Aslında sol değerler bu kişiler yüzünden yıpranmaktadır da diyebiliriz.

Olan biteni ancak tarihsel temelleriyle anlayabiliriz.

En önemli tarihsel olay Ayvalık için Mübadele’dir. Mübadele karşısındaki tutum kişinin politik tavrını da anlatır. Şöyle ki:

Mübadele ile gelen kişilerin bazılarına cumhuriyet hükumeti kendi eliyle bir burjuvazi yaratmak amacıyla büyük topraklar bahşetmiştir. Bazılarına ise “zeytinleri kime toplatacağız yahu” denilerek bir şey verilmemiştir. Yani “burjuvazi” ve “proletarya” devlet eliyle yaratılmıştır. Mübadele zenginleri cumhuriyet hükumetinin yanında yer almış ve her zaman CHP’yi desteklemiştir. Buna karşın mübadele yoksulları hep muhalif olmuşlar, Serbest Fırka, DP, AP gibi partilere oy vermişlerdir. Hatta MHP’ye meyledenlerin önemli bölümünün hem çok yoksul olmaları,  hem de  günlük yaşamlarında Yunanca konuşmaları,  ama boyunlarında üç hilalli kolye taşımaları kendileri açısından bir çelişki teşkil etmemiştir.

Ahmet Tüfekçi işte bunların bilinç altlarının dışa vurumu olarak sahneye çıkmıştır.

Ahmet Tüfekçi’nin siyasi destekçilerini kendisine çekebilecek esas siyasi çekim merkezi bu yüzden CHP ve türevleri olamaz. Ama gerçek bir sol hareket bu zemini kendisine çekebilir.

Gerçek bir sol hareket için CHP’nin kitlesi Ayvalık’ta probaganda hedefi bile olamaz.

İlgili yazı yok.

“Bu görüşmeyi şüpheli Sevgi ERENEROL ile yaptığını, görüşmede geçen 70 yaşında olan kişilerden araştırmacı yazar Erol BİLBİLİK’ i kastettiğini, Yeni Çağ T.V’deki programına konuk olduğunu bu görüşmenin onunla ilgili olduğunu, orada Sevgi hanımın ‘YÜZ YÜZE GÖRÜŞELİM’ dediği konunun Hrant DİNK soruşturması ile ilgili olduğunu, CFR’ler BİLDERBERG derneğinin dünyanın en zengin örgüt lideri olduğunu, Rahmi KOÇ’un BİLDERBERG üyesi olduğunun bilindiğini, Ayvalık Alibey Cunda Adası’nda, Rum Ortadoks Patrikhanesi tarafından bu kütüphane açılmak istendiğini, ancak mübadele anlaşmasına göre söz konusu yerin açılması mümkün olmadığından hazine tarafından önce RAHMİ KOÇ’a verildiğini, RAHMİ KOÇ’un da danışıklı dövüşüklü olarak burayı kütüphane olarak patrikhaneye tasarrufta bulunduğunu, böylece Türkiye’de ilk papaz yetiştiren okulun kütüphane adı altında patrikhanenin eline geçmiş olduğunu, telefonda bu konudan bahsettiklerini,”

İlgili yazılar:

1. Ayvalık, Dolgu Tartışıyor

Bundan bağımsız olarak GÜMÇED tarafından yine bir takım girişimlerde bulunulmuştu. İlçemiz MHP eski ilçe yöneticilerinden Avukat Levent Gurup para karşılığı avukat olarak tutulmuş ama konuyla ilgilenmemişti bile. Açtığı dava ise meranın köyün elinden alınmasının iptaline yönelik bir davaydı.

Ayvalık Belediyesi ise öğrenebildiğimiz kadarıyla (çünkü bu konuda görüşmeyi ve konuşmayı reddediyorlar) “su havzasının kirlenmesine yönelik” bir şikayet üzerinden dava açmaya çalışıyor.

Ayvalık Çevre Hakları Platformu, her iki avukatı da bu konuda uzmanlığı ile bilinen Arif Ali Cangı ile irtibatlandırdı. Ama her iki tarafın da bundan ne derece yararlandığı meçhul.

Tüm bunlardan ayrı olarak Karaayıt Köyü’nün 6 aydır suyu yok. Bunun nedeni ise daha önce 4 köyle birlikte kullanılan kuyunun pompasının elektriğinin TEDAŞ tarafından borcu yüzünden kesilmesi. Diğer köylere bu olaydan sonra İl Özel İdaresi artezyen kazıp su getirdiği halde Karaayıt’a bu yapılmamıştır. Maden şirketi ise kendi ihtiyaçları için artezyen kazmaya başlamıştır. Bu artezyenden de köye su verecektir. Köylü kendisine bu şekilde “sosyal rüşvete” doğrudan devlet tarafından muhtaç bırakılmıştır.

Tam bu noktada Deniz Baykal, Ayvalık’ı ziyarete gelmiş, meydanı kalabalık yapmak  için Ayvalık CHP ilçe örgütü Karaayıt Köylüleri’ne “size artezyen kazacağım” diyerek meydana toplamıştır.

Fakat bu olaydan bu yana köyde Ayvalık Belediyesi bir çalışma yapmamıştır.

Aynı şekilde köylüler İl Özel İdaresi’ne de defalarca dilekçe yazmalarına rağmen bu konuda bir cevap gelmemiştir.

Bunun üzerine Ayvalık Çevre Hakları Platformu değişik zamanlarda defalarca Ayvalık Belediyesi’nden randevu istemiş ama randevu alamamıştır, en son randevusuz olarak belediye başkanının yanına gitmeleri ise yetkili memurlar tarafından engellenmiştir.

Durum böyle olunca Ayvalık Çevre Hakları Platformu 25 Temmuz tarihinde belediye ve ilçe özel idaresi’nin topluca ziyareti kararlaştırmıştır. Bu duyulunca GÜMÇED ve ADD Ayvalık temsilcisi Ertan Abalı tarafından köylülere belediye başkanının köye geleceği bildirilmiş ve eylem yapmamaları istenmiştir. Bunun üzerine 25 temmuz tarihli eylem iptal edilmiştir.  Belediye Başkanı basın ve kamuoyu önünde 28 ya da 29 temmuz da Karaayıt Köyü’ne gideceğini beyan etmiştir.

Bu gelişmelere bakıldığında aslında tüm yerel yöneticilerin tüm Madra su havzasını kirletecek bu durumdan en azından 2 yıldır haberli olduklarını, ama durumu değiştirmek için kıllarını bile kımıldatmadıklarını ortaya koymaktadır.

Konu basına yansıyınca “lütfen” ilgilenir gibi yapmışlardır.

Eminim 5-10 yıl sonra “Madra Barajı suyunun artılması ihalesi” açılacaktır ve şimdiki bazı mahalli yöneticilerimiz de o ihalelere girecektir (!)

Aslında Ayvalık Belediyesi’nin ve elbette Küçükköy ve Altınova Belediyeleri’nin konuyla ilgilenmemelerinin çok basit bir nedeni vardır: Suyu zaten satacakları için ilgilenmelerine ne gerek var? Onu da satın alacak şirket düşünsün !!!

Ayvalık Belediyesi de elde ettiği parayla daha fazla gösteriş ve reklam yapsın !!! Zaten devir imaj devri ! “Nasıl olduğun”değil “nasıl göründüğün” devri !!

İlgili yazı yok.

2004 seçimlerinde ne olmuştu hatırlayalım: Hemen herkes “Ahmet Tüfekçi gitsin de kim gelirse gelsin” diyordu.  Ahmet Tüfekçi gitti ve yerine herhangi biri geldi. O kadar.

Peki seçime katılan bu iddialı insanların ne gibi amaçları, programları vardı? Ne gibi kadroları vardı ? Dünya görüşleri neydi?

Bugün kim hatırlıyor ?

Daha önceki belediye uygulamalarından farklı bir tek vaadi vardı CHP’nin “Kent Senatosu oluşturarak, belediyeyi halkımızla birlikte yöneteceğiz”.

Evet. Bu konuda şekli bir takım çalışmalar oldu, olmasına ama  hep kağıt üzerinde kaldı. Bu kent meclisinden ya da kent konseyinden önerilen bir iki önemsiz başlığı saymazsak hiç birşey yapılmadı diyebiliriz.

“Dar gelirli vatandaşları ev sahibi yapmak”, “sağlık merkezleri kurmak” gibi kendilerinin bile inanmadığı kuru sıkı vaatler zaten olamazdı olmadı da.

Yalnız nedendir “sahili doldurmaya” kalkıştılar, belki gelişen muhalefetten, belki de para yetmediği için bundan vazgeçtiler. Vaatlerinde halbuki böyle bir madde yoktu.

Tabii başka şehirlerin yavaş yavaş terk ettiği “dolmuşçuluk” gibi bir müessese kazandı Ayvalık CHP sayesinde. Hüsnü Erol bir Belediye Meclis toplantısında bu konudaki eleştirilere şöyle cevap vermişti: “bunlar da Ayvalık çocuğu canım”.

En son suyu özelleştirmenin adımlarını atıyor CHP’li belediye. “Suyu içilebilir ve ucuz” yapacakları sözünü tekzip edecekler herhalde.

Sözün üzerine yatmak kolay. 80 yıllık Ayvalık Halkevi’ne yer vermez, Karaayıt Köylüleri’ne “size kuyu açacağım” deyip Baykal’ın mitingine getirir, sonra da arkasını dönüverir.

Bunlar benim için normal şeyler. Hiç şaşırmadım.

Mesela sormak lazım “CHP’li Belediye Meclis Üyesi Süleyman Kemer neden belediye meclisinden istifa etti ?”  diye. Bir açıklama var mı?

Mesela Migros’un yeri için 2 defa red oyu veren belediye meclisi nasıl olup da noktası virgülü aynı olan bu kararı üçüncü seferinde onayladı ?

Evet Ayvalık’ta bir belediye yönetiminin daha sonu yaklaştı. Gelecek yıl o sıralarda başkaları oturacak, ve ihtimal ben yine muhalefet yapıyor olacağım.

Peki nasıl bir yerel yönetim istiyorum ?

Öncelikle korkmayacak, satın alınamayacak bir yönetim gerekli.

Peki herkesin cesaret sınırı sınırlı olduğuna göre, ve de herkesin bir fiyatı olduğuna göre bu nasıl olacak?

Bunun tek yolu doğrudan halkın söz sahibi olduğu bir yönetim biçimine geçmektir.

Temsili demokrasi, krallık, diktatörlük gibi yönetim biçimlerine göre elbette daha demokratiktir. Ama son 150 yıldır tüm dünyada bu yönetim biçiminin tüm falsoları ortaya çıkmıştır.

O halde şöyle bir yönetim biçimi olmalıdır:

Apartman yönetimlerinde, sokak komitelerinde, nihayet mahalle ve şehir komitelerinde toplumun katman katman örgütlendiği, seçtiklerini beğenmediklerinde alaşağı edip hemen bir başkasını seçtikleri bir yönetim.

Hemen herkesin sürekli siyaset yaptığı, bu nedenle hiç kimsenin profesyonel siyasetçi olmadığı, olamadığı bir yönetim.

Hemen her siyasi kararın şeffaf biçimde alındığı onaylandığı, gerektiğinde derhal vazgeçildiği bir yönetim.

Evet böyle bir yönetim arzuluyorum ve bu gerçekleşmediği sürece muhalif kalacağım. Öteki türlü dünyanın en dürüst en akıllı insanları bile yönetime gelse nafile.

Evet eleştirilerim kişisel değil ideolojiktir.

CHP sol bir yapı değildir. Ama sol olma iddiasındadır.

Solcular olarak CHP’nin solla uzaktan yakından bir ilişkisinin olmadığını kanıtlamak da bir siyasi görevdir. Bunu yapmazsak, yani CHP’nin yaptıklarını eleştirmezsek asıl o zaman sola zarar vermiş oluruz.

İşimiz son dönem elbette kolaylaştı. CHP merkezi düzeyde solla olan köprülerini attı. Ergenokon’un avukatlığını yapıyor. Biz de her mahalli seçim döneminde CHP’nin sol olmadığını kanıtlamak için lüzumsuz ittifak görüşmeleri yapma zahmetinden kurtulduk.

Yerel düzeyde ise Ahmet Tüfekçi’den farklı olmadıklarını her uygulamalarıyla kanıtladılar. Hatta şöyle bir manzara bile mümkün AKP’ye karşı Ayvalık’ta CHP,Tüfekçi, MHP ittifakı !!!

Bütün bunlar ötesinde Türközen 80 yıllık belediye başkanları içinde sıradan bir isim, birkaç ay içinde unutulacak bir kimlik olacaktır. Meyhane-belediye arasında şu anda katettiği  mesafeyi gelecek yıl muhasebe bürosu- meyhane arasında katediyor olacaktır. Belediye başkanı olduğu günleri hüzünle anacak, belki kendisinin şu an yanından hiç ayrılmayan kadim (sandığı) dostları onu çoktan unutmuş başkalarına dalkavukluk yapıyor olacaktır. O zaman sanırım Türközen’i bir tek biz memleketin sahici solcuları ve de daimi muhalifleri hatırlayacaktır.

Çünkü:

Biz bu şehrin onuru, umudu ve namusuyuz.

Satın alınamayan ve korkutulamayanlarız.

“Başkan babamızın son baharı” bitecek, “Albaya kimseden mektup gelemeyecek”tir.

Ve kim bilir yalnızlık “kaç yüzyıl” sürecektir.

İlgili yazı yok.

İlgili yazı yok.

DÜNYADA zeytinyağı işinden çıkma kararı alan Unilever, 130 yıllık Türk markası Komili’yi Anadolu Grubu’na satıyor. Unilever, Türkiye’de sahibi olduğu Komili Zeytinyağı’nı, Ana Gıda’ya satmak üzere anlaşma imzaladığını açıkladı. 2007 cirosu 26 milyon Euro olan Komili’nin satış fiyatı konusunda ise kesin anlaşmaya kadar alınan gizlilik kararı nedeniyle açıklama yapılmadı. Anadolu Grubu bünyesindeki Ana Gıda’nın Genel Müdürü Ergin Savcı, ‘Sıvı ve zeytinyağında toplamda 4′üncü sıradaydık. Zeytinyağında Kırlangıç ile ilk üç markadan

biriydik. Komili’yi alınca, toplam yağ üretiminde 1 numara olacağız’ dedi. Savcı, Komili’nin bir Türk firması tarafından satın alınmasının da sevindirici olduğunu söyledi.

Büyümek için alıyoruz

Unilever’in zeytinyağı işinden hem dünyada hem Türkiye’de çıkma kararı aldığını hatırlatan Ergin Savcı, şunları söyledi: ‘Zaten bu karar neticesinde Unilever Komili’yi satışa çıkardı. Aynı şekilde diğer zeytinyağı markalarından da çıkma planları var. Biz Anadolu Grubu olarak Komili’yi aldık. Çünkü Ana Gıda ile sıvı yağ, yemeklik yağ sektöründe büyüme kararımız var. Türkiye’nin hem pazarında lider, hem de önemli ve çok eski bir zeytinyağı markasını alarak bu büyüme stratejimiz içine dahildi.’

İki markayla yürüyeceğiz

Ana Gıda’nın Kırlangıç markasıyla zeytinyağının yanısıra ayçiçek, mısır yağı ve kanola yağı da ürettiklerini söyleyen Ergin Savcı, şöyle konuştu: ‘Komili’yi satın aldıktan sonra da iki ayrı markayla yürüyeceğiz. Komili 130 yıllık, çok eski

ve güçlü bir marka. Marka gücüyle bize sinerji katacağını düşünüyoruz. Komili’nin ürün yelpazesinde şu anda sadece zeytinyağı var. Komili, Yudum A.Ş. tesislerinde üretiliyordu. Bu konuda karşılıklı görüşüşoruz. Belki üretime aynı yerde devam edebiliriz, belki de kendi tesislerimizde üretebiliriz. Kapasitemiz buna elverişli.’ Anadolu Grubu’nun gıda sektörüne 2001 yılında girdiğini ve 8 yılda Türkiye’nin iki önemli markasını elinde tutar hale geldiğini belirten Ergin Savcı, sözlerini şöyle sürdürdü: ‘Ana Gıda olarak 2007 yılında 98 milyon YTL ciro gerçekleştirdik. 2008 yılı sonunda ise 125-150 milyon YTL arasında ciro bekliyoruz. Ana Gıda geçen yıl 10 milyon dolarlık da ihracat yaptı.’

130 yıllık zeytinyağı markası

TÜRKİYE’nin zeytinyağı pazarında 3 farklı ürün grubuyla yer alan Komili Zeytinyağı’nın öyküsü 1878 yılında Midilli’nin Komi köyünd

e başladı. Köyünde kurduğu işletmeyle zeytinyağı üretimine başlayan Komili Hasan’ın ürünleri çok kısa bir sürede kalitesiyle ön plana çıktı. Zamanla, Osmanlı Sarayı’nın zeytinyağı ihtiyacı Komili Hasan tarafından karşılanır oldu. Bir süre sonra Komili Hasan tesislerini Ayvalık’a taşıdı. 1970′li yıllarda, Türkiye’nin ilk fiziki rafinasyon tesisleri hizmete girdi. 1980′li yıllarda ise Ayvalık’taki bütün üretim üniteleri en yeni teknolojiyle modernize edildi. 1992′de Komili Gıda ile Unilever birlikte Unikom’u kurdu. 1995 yılında Unilever, Unikom’un tüm hisselerini devraldı. Unilever de zeytinyağından çıkma kararı çerçevesinde Komili’yi Anadolu Grubu bünyesindeki Ana Gıda’ya satıyor.

İHA
11 Temmuz 2008,Cuma

İlgili yazılar:

1. Annenizin margarinini bırakın anneannenizin zeytinyağını yiyin

Dünya Ticaret Örgütü ve uluslararası su tekellerinin emirleriyle şubat ayında çıkarılan yasa ile gerek şehirlerdeki gerekse kırlardaki su kaynaklarının özelleştirilmesi süreci başladı. Bahane belli “suyun iyi idare edilmesi”. Buna göre özelleştirme şehirlerde belediyeler kırlarda ise sulama birlikleri eliyle (ve il özel idareleri eliyle) yürütülecek.

Bu konuda en güzel örnek Meksika. Meksika’da hükümet suyu özelleştirir ve bir şirkete satar. Bunun sonunda şirket suya büyük zamlar yapar. Halk su kullanamaz olunca çatılarına bidon koyup yağmur suyu toplamaya ve onu kullanmaya başlar. Şirket buna da tahammül edemez hükümete baskı yapar ve “çatılara kap konmasını yasaklayan” bir yasa çıkarılmasını sağlar.

Önümüzde Türkiye’nin de benzer bir süreci yaşayacağına kuşku yok.

Mesela “su sertifikası” meselesi. Diyelim ki patlıcan ürettiniz ve pazarda satıyorsunuz. Bir yetkili gelip “su sertifikası” isteyecek. “Yani sen bu patlıcanı hangi suyla yetiştirdin ?” diyecek. Bunun için tarlanızın civarında hangi şirket su hakkına sahipse ondan belge alacaksınız.

Daha bitmedi, başka bir yetkili daha peyda olacak : “nerde senin patlıcanlarının tohum sertifikası?” diyecek. Siz “patlıcanında da sertifikası mı olur?” demeye kalmadan derdest edileceksiniz.

Şaka değil yeni tohumculuk yasası tam da bunu emrediyor. Pazarda esrar satsanız daha az ceza yersiniz.

“Fikri mülkiyet” uzun zamandır bilim çevrelerinin, sanat çevrelerinin, bilgisayar programcılarının bildiği bir kavramdı. Şimdi bu “fikri mülkiyet” yerinde durduğu gibi durmuyor mal ve hizmetler üzerinde “gözle görünür elle tutulur” bir mülkiyet haline geliyor.

Bir zamanlar bir siyasetçimiz “Sıfırı Araplar bulmuştur bu nedenle her sıfır için Arap milletine belli bir bedel ödememiz lazım” demişti de çok gülmüştük. Ama şaka değil şimdi bu gerçekleşiyor.

Yarın bir gün gıdalarımız, giysilerimiz, kullandığımız kağıt vs. üzerinde birileri hak iddia etmeye başlayacak emin olun.

Mesela “şu kağıt daha dayanıklı çünkü benim genetik ürünüm olan şu bitkiden yapılıyor” evet efendim pamuk eller cebe.

Fikri buluşun şahsın sırf kendine ait olduğu gibi aptalca bir iddiadan çıkıyor bütün bunlar. Yani “sıfırı Araplar buldu” meselesi. Peki rakamları kim buldu ? Yazıyı kim buldu ? Bilinen, yapılan her şeyde en nihayetinde beğenelim, beğenmeyelim, kabul edelim etmeyelim bütün insanlığın, yaşayan ve geçmişte yaşamış bütün insanların az ya da çok bir emeği, katkısı yok mu?

Su ile ilgili uluslararası şirketlerin en çok üzerinde durdukları konu: ticarileştirme ve tahsilat kolaylığı. Dünyada petrol ve sudan elde edilen net kar 1 trilyon dolar. Ama petrolün hemen tamamı özel şirketlerin elinde, suyun ise %5′i.

Peki ne olacak “Allah’ın suyunu” bir takım şahıslara verecekler. Zemzem kuyusuna bile sayaç takacakları rivayet ediliyor.

Böyle olunca “Allah’ın suyu” gibi bir kavramı kafalardan silme gayreti içine giriyorlar. Şöyle diyorlar “çikolata ihtiyaçtır, su da ihtiyaçtır, çikolata satılıyor o halde su da satılabilir.”

Ama bazıları “su hayattır gerisi yalandır” türünden laflar ediyormuş, ne gam!

Türkiye’de belediyeleri suyu halka verirken en az %10 kar payı koymak zorunda bırakan özel bir kanun çıkarılmış durumda.

Diğer tahsilat sorunu ise “kartlı sistem”le aşılıyor.

Almancı kardeşlerimiz bunu gayet iyi bilir. Ama o zamanlar kart değil “peni” kullanılıyordu ve bu penileri buzdan yapmak mümkündü, ama kartların buzdan taklidini yapmak iki defa mümkün değil. Öncelikle su yok, sonrada kartın manyetik şeridi var. (!)

Şöyle ki: Belediyelerin suyu kesme hakkı ve yetkisi yok. Ancak ödenmeyen su borcu için icra davası açabiliyorlar, ama suyu asla kesemiyorlar. Kartlı sistem ise kart bittiğinde suyu otomatik olarak kesiyor. Kart makineleri ve su adım adım bazı şirketlere satılıyor v.s. v.s.

Bu konuda direnmek mümkün otomatik makineyi takmamak filan gibi bireysel, ya da örgütlenerek toplumsal bir mücadele yürütülebilir.

İşte bu anda Küçükköy Belediyesi bu uygulamaya geçmiş durumda, pek yakında Ayvalık Belediyesi de geçecek. Gelecek seçimlerde belediye seçimleri yalnızca bir koltuğa oturmak için yapılacak. Şehre hizmet götürmek için değil. Parası olmayan, ya da az parası olanlar, yani yoksullar artık Ayvalık ve Küçükköy dışında bir yer arasınlar kendilerine.

Bölgemizden göç başlayacak. Başka şehir bulunur mu dersiniz ?

O halde ?

O halde “adalet” de insanlığın ortak bir üretimiyse yani üzerinde hala birileri mülkiyet iddiasında bulunmadığına göre, ve bu “özgürlük”, “eşitlik”, “barış”, “onur” gibi kavramlar için de geçerliyse.

Gideceğimiz başka bir şehir, başka bir dünya olmadığına göre, Mars’tan da umut kesildiğine göre. Mücadele etmek, ve bu saldırıyı püskürtmek zorundayız.

Bu dünyanın sokaklarında, yaşayıp, bu dünyanın sokaklarında öleceğiz.

İlgili yazılar:

1. Ayvalık’ın suyu satışta ve zeytinlikler tehlikede

Merkezi ve mahalli idarelerin politikaları Karaayıt Köyü’nü maden şirketinin sadakasına mahkum etti. Bütün dünyada neo-liberalizm rüzgarı esiyor. Devletler hızla sosyal konulardan ellerini çekiyor. Bunun yerine dev şirketler “sosyal sorumuluk projeleri” adı altında sadaka dağıtıyorlar. Okul, sağlık ocağı, hastane, su kuyusu vs. yapıyorlar. Devletin esas görevi artık büyük şirketlerin “lütfu”, “sadakası” olarak ihsan buyuruluyor.

Bizim vergilerimizi alan devlet, bizi sadakaya muhtaç bıraktıran büyük şirketlere el açmaya zorluyor.

Evet Karaayıt Köyü Muharlığı yaptığı bir anlaşma ile maden şirketinin köylerine su getirmesini kabul etmiştir. Kabul etmek zorunda bırakılmıştır.

Neden ?

Çünkü Karaayıt ve civar köylerin altı (6) aydır suları yok.

İl Özel İdaresi, Kaymakamlık görevlerini yapmıyor !

Bahane “elektrik parası ödenmemiş, pompanın elektriği kesilmiş”!!

Ayvalık Belediyesi Su Santralinin trilyonlarca borcu var ! Kimin elektriği kesmek haddine düşüyor !

Su Yaşamdır !

Suyumuza dokunmayın !

İl Özel İdaresi görevini yapsın köye su getirsin.

Ayvalık Belediyesi de su kuyusu açma  sözünde dursun bu işe derhal el atsın.

İlgili yazı yok.

Buradaki eski bina Muharrem Onursal’a aitti. Yıllar geçti miras nedeniyle Nejat Sarlıcalı’ya nihayet satış yoluyla Sokol A.Ş. ye devrolundu. Hikaye de o zaman başladı.

“Bir gece ansızın” bina bir dozer tarafından “kazayla” yıkıldı. İlgili kişiler yargılandılar. Neler döndü belli değil. Buraya hiçbir biçimde bina yapılamıyordu.

Bir de ne görelim harıl harıl bir faaliyet. Bina yapılıyor levhada öyle yazıyor “eski eser rekonstrüksüyonu” sahibi Sokol, Mimar Müjdat Soylu.

Anıtlar kurulu nasıl izin verdi, belediye nasıl ruhsat verdi belli değil.

Rivayet muhtelif. Ayvalık Belediye’sinin Sokol AŞ ye 150.000 YTL borcu varmış falan filan. Yetkililerden açıklama bekliyoruz.

Bunlar ise daha önce Sokol tarafından yapılıp yıkım kararı verilen ve de 20 yıldır yıkılamayan villlar.

İlgili yazılar:

1. Bu çıkıntılı bina nedir ?
2. Ayvalık Belediyesi Koç'un Hizmetinde
3. Ayvalık, Seçim ve Listeler

Burada “göl geliştirme” adı verilen faaliyet, göllerin etrafına büfe, lokanta, su sporları klubü, çeşitli suda giden motorlu ve motorsuz araçların kiralanacağı yerler gibi tesisler inşa etmek. Oysa yerel halk ve aktivistlerin başlattığı bir inisiyatif, göllerin kendi yaşam akışını bozacak ve buraları tüketim kültürüne malzeme edecek bu çabaya karşı durmaya çalışıyor. Daha önce Nagavara gölünün bir kısmında yapılan benzeri uygulamaların zararlarına dikkat çeken insanlar, “halka ait ortak kaynak” (public commons) olarak gördükleri göllerin kiralanabilir bir mülke dönüştürülmesine razı olmayacak.

Aktivistler ayrıca, daha önce Norveç hükümeti ve Hindistan Çevre Bakanlığının desteğiyle göllerin düzenlendiğini ve hem göçmen, hem yerel kuşlar için harika bir yaşam alanı ve sulak alan haline geldiğini vurguluyor. Zengin hayvan ve bitki çeşitliliğinin yanı sıra, göller onlarca balıkçı ailesinin de biricik yaşam kaynağı. Agara gölü çevre halkın piknik ve yürüyüş yapmak, bir araya gelmek için severek seçtiği bir yer, Hebbal gölü ise hem balık avlanması ve hayvanların otlatılması için, hem de çevredeki küçük köylülerin tarlalarını sulaması için yaşamsal öneme sahip bir su havzası. Ayrıca, dünyanın her yerinden düzenli olarak göle ziyarete gelen kuş gözlemcileri, bölgeye endemik su kuşlarının çeşitliliğini belgelemiş. Hebbal Gölünün su kuşu barınağı ve doğal park ilan edilmesi için de daha önce çok sayıda girişimde bulunulmuş.

Öte yandan, göllerin etrafına kurulmuş köylerde yaşayan çocukların açık alanlara ulaşabilmesi, doğayla haşır neşir olması ve özgürce hareket edebilmesi de, aktivistlerin önemli üstünde durduğu bir mesele.

Ticari amaçlarla göllere verilecek zararların geri dönülemez sonuçları olacağını da hatırlatan aktivistler, göllerin özelleştirilmesi projesinin bir hırsızlık ve yasadışı bir uygulama olduğunu, doğal miraslarına sahip çıkmak için direneceklerini belirtiyor.

ŞİRKETLERİ DÜNYAMIZDAN KOVACAĞIZ

Emek ve Doğa düşmanı şirketler için yirmibirinci yüzyılın en önemli sermaye birikim aracı su haline gelmiş gibi görünüyor. Dünyanın her yerinde yoksullara ve diğer canlılara yaşamı dare den bu uygulamalar karşısında uluslararası bir dayanışmayı hayata geçirmemiz gerekiyor. 2009 yılında Türkiye’de gerçekleştirilmesi düşünülen su forumu da uluslarası şirketlere su varlıklarının peşkeş çekilmesi amacıyla hazırlanıyor. Yoksullara ve doğaya olan ekolojik borçları her gün giderek kabaran şirketlerin Hinidstan’da gölleri işgaline karşı http://www.ipetitions.com/petition/blorelakes/ adresinden imza kampanyasına destek olabilirsiniz. Unutmayalım ki su haktır ve tüm canlılığın temelidir. Şirketlerin tükettiği bir dünya değil; barış, adalet ve ekolojik bir gelecek istiyoruz.

www.karasaban.net

İlgili yazı yok.