2004 seçimlerinde ne olmuştu hatırlayalım: Hemen herkes “Ahmet Tüfekçi gitsin de kim gelirse gelsin” diyordu.  Ahmet Tüfekçi gitti ve yerine herhangi biri geldi. O kadar.

Peki seçime katılan bu iddialı insanların ne gibi amaçları, programları vardı? Ne gibi kadroları vardı ? Dünya görüşleri neydi?

Bugün kim hatırlıyor ?

Daha önceki belediye uygulamalarından farklı bir tek vaadi vardı CHP’nin “Kent Senatosu oluşturarak, belediyeyi halkımızla birlikte yöneteceğiz”.

Evet. Bu konuda şekli bir takım çalışmalar oldu, olmasına ama  hep kağıt üzerinde kaldı. Bu kent meclisinden ya da kent konseyinden önerilen bir iki önemsiz başlığı saymazsak hiç birşey yapılmadı diyebiliriz.

“Dar gelirli vatandaşları ev sahibi yapmak”, “sağlık merkezleri kurmak” gibi kendilerinin bile inanmadığı kuru sıkı vaatler zaten olamazdı olmadı da.

Yalnız nedendir “sahili doldurmaya” kalkıştılar, belki gelişen muhalefetten, belki de para yetmediği için bundan vazgeçtiler. Vaatlerinde halbuki böyle bir madde yoktu.

Tabii başka şehirlerin yavaş yavaş terk ettiği “dolmuşçuluk” gibi bir müessese kazandı Ayvalık CHP sayesinde. Hüsnü Erol bir Belediye Meclis toplantısında bu konudaki eleştirilere şöyle cevap vermişti: “bunlar da Ayvalık çocuğu canım”.

En son suyu özelleştirmenin adımlarını atıyor CHP’li belediye. “Suyu içilebilir ve ucuz” yapacakları sözünü tekzip edecekler herhalde.

Sözün üzerine yatmak kolay. 80 yıllık Ayvalık Halkevi’ne yer vermez, Karaayıt Köylüleri’ne “size kuyu açacağım” deyip Baykal’ın mitingine getirir, sonra da arkasını dönüverir.

Bunlar benim için normal şeyler. Hiç şaşırmadım.

Mesela sormak lazım “CHP’li Belediye Meclis Üyesi Süleyman Kemer neden belediye meclisinden istifa etti ?”  diye. Bir açıklama var mı?

Mesela Migros’un yeri için 2 defa red oyu veren belediye meclisi nasıl olup da noktası virgülü aynı olan bu kararı üçüncü seferinde onayladı ?

Evet Ayvalık’ta bir belediye yönetiminin daha sonu yaklaştı. Gelecek yıl o sıralarda başkaları oturacak, ve ihtimal ben yine muhalefet yapıyor olacağım.

Peki nasıl bir yerel yönetim istiyorum ?

Öncelikle korkmayacak, satın alınamayacak bir yönetim gerekli.

Peki herkesin cesaret sınırı sınırlı olduğuna göre, ve de herkesin bir fiyatı olduğuna göre bu nasıl olacak?

Bunun tek yolu doğrudan halkın söz sahibi olduğu bir yönetim biçimine geçmektir.

Temsili demokrasi, krallık, diktatörlük gibi yönetim biçimlerine göre elbette daha demokratiktir. Ama son 150 yıldır tüm dünyada bu yönetim biçiminin tüm falsoları ortaya çıkmıştır.

O halde şöyle bir yönetim biçimi olmalıdır:

Apartman yönetimlerinde, sokak komitelerinde, nihayet mahalle ve şehir komitelerinde toplumun katman katman örgütlendiği, seçtiklerini beğenmediklerinde alaşağı edip hemen bir başkasını seçtikleri bir yönetim.

Hemen herkesin sürekli siyaset yaptığı, bu nedenle hiç kimsenin profesyonel siyasetçi olmadığı, olamadığı bir yönetim.

Hemen her siyasi kararın şeffaf biçimde alındığı onaylandığı, gerektiğinde derhal vazgeçildiği bir yönetim.

Evet böyle bir yönetim arzuluyorum ve bu gerçekleşmediği sürece muhalif kalacağım. Öteki türlü dünyanın en dürüst en akıllı insanları bile yönetime gelse nafile.

Evet eleştirilerim kişisel değil ideolojiktir.

CHP sol bir yapı değildir. Ama sol olma iddiasındadır.

Solcular olarak CHP’nin solla uzaktan yakından bir ilişkisinin olmadığını kanıtlamak da bir siyasi görevdir. Bunu yapmazsak, yani CHP’nin yaptıklarını eleştirmezsek asıl o zaman sola zarar vermiş oluruz.

İşimiz son dönem elbette kolaylaştı. CHP merkezi düzeyde solla olan köprülerini attı. Ergenokon’un avukatlığını yapıyor. Biz de her mahalli seçim döneminde CHP’nin sol olmadığını kanıtlamak için lüzumsuz ittifak görüşmeleri yapma zahmetinden kurtulduk.

Yerel düzeyde ise Ahmet Tüfekçi’den farklı olmadıklarını her uygulamalarıyla kanıtladılar. Hatta şöyle bir manzara bile mümkün AKP’ye karşı Ayvalık’ta CHP,Tüfekçi, MHP ittifakı !!!

Bütün bunlar ötesinde Türközen 80 yıllık belediye başkanları içinde sıradan bir isim, birkaç ay içinde unutulacak bir kimlik olacaktır. Meyhane-belediye arasında şu anda katettiği  mesafeyi gelecek yıl muhasebe bürosu- meyhane arasında katediyor olacaktır. Belediye başkanı olduğu günleri hüzünle anacak, belki kendisinin şu an yanından hiç ayrılmayan kadim (sandığı) dostları onu çoktan unutmuş başkalarına dalkavukluk yapıyor olacaktır. O zaman sanırım Türközen’i bir tek biz memleketin sahici solcuları ve de daimi muhalifleri hatırlayacaktır.

Çünkü:

Biz bu şehrin onuru, umudu ve namusuyuz.

Satın alınamayan ve korkutulamayanlarız.

“Başkan babamızın son baharı” bitecek, “Albaya kimseden mektup gelemeyecek”tir.

Ve kim bilir yalnızlık “kaç yüzyıl” sürecektir.

İlgili yazı yok.

İlgili yazılar:

1. Yerel Seçimler Öncesi Pazarlıklar Kızıştı
2. BOŞLUĞUN GÖZYAŞLARI
3. Huzurevi'nin Hukuki Durumu Nedir ?

Öncelikli tartışma noktası Turizm, Tarım ikilemine Ticaret ve Sanayi gibi iki yeni tercih alanının ortaya çıkması.

Bu konunun önümüzdeki dönem kamuoyunu meşgul etmesi bekleniyor.

İlgili yazılar:

1. Ayvalık, Dolgu Tartışıyor
2. Ayvalık Belediyesi Koç'un Hizmetinde
3. Ayvalık'ta Dolgu Kavgası

Kentler değişirler, nüfusları artar; büyür. Kentler soluk alır, kavga eder, gülümser, ağlar. Bir insanın tarihinde ne varsa kente geçer; kentin tarihi de insana. Bazı tarihleri kent unutmak istemez insan unutturur; bazılarını da kent unutmak ister insan hatırlatır. Böylesi bir girizgahın ardından bir edebi metin, bir tarih yazısı, bir biyografi falan gelmeyecek baştan söyleyeyim; yazıya devam… Tanık olmak yalnızca insana has bir özelliktir; tanıklığın kuralı görmek, duymak ve aktarmaktan geçer; aslında romantik bir bakıştır kentlerin de tanıklığı. Gerçekte yaşamayandır kent; insanıyla yaşayandır ancak. Terkedilmiş köyler ya da bir evin bahçesinin nasıl yalnızlığını haykırdığını biliriz; insan yoksa kent de yoktur; tarih de…

Ancak şu da var ki insanların eylemleri o kente geçer. Meydanlarına işlenir, duvarlarına yazılır, şiirlerde söylenir, türkülerde çağrılır, öykülerinde hayat bulur; biri bir sokak çeşmesi yapar ve hatırlansın diyedir üzerine düşülen not ‘…. hayratı’; çünkü suyu içen kişi, merhametle uzanmış bir eli yüz yıl sonra da olsa kavramıştır; tanımasa da minnet duyar; aslında küçük bir şeydir bu eylem; bir avuç sudan ibarettir. Biri bir ağaç diker, sonra biri gölgelenir, soluk alır; o içten teşekkür bütün bedelleri karşılamaya yeterlidir.

Söz döndü dolaştı meydanlara çıktı. Meydanlar önemlidir. Kavga meydanlarda verilir, hayat meydanlarda atar, saatler meydanlarda döner, heykeller meydanlara yapılır, imzalar meydanlarda toplanır, otobüsten meydanda inilir, sevgiliyle meydanda buluşulur, meydanlarda soluklanıp bir bardak çayda eritilir denizin tuzu….

‘Ben çocukken…’ diye başlayan tümcelerde en çok uğrak yeri meydanlardır. ‘Şurda bir kahvehane vardı sen bilmezsin….’, ‘ Burada bir gazino vardı eskiden, sen bilmezsin…’ gibi tümcelerin altında niye hep bir ‘öne geçme’ söz konusudur. Ordaki sinemayı hatırlamak, ordaki kahvehanede çay içmiş olmak niye gurur vericidir?

En son Şeytan Sofrası mevkiinde çıkan orman yangınında o gün çocuk olanlara karşı mağlubiyetimiz içinde bir galibiyetimiz oldu farkında mısınız ? ‘Bir zamanlar bir manzara vardı burada, sen hatırlamazsın….’ Diye başlayacağız artık söze…. Keşke ‘Sen hatırlamazsın’ ları ‘Sen de görseydin’e dönüştürebilmeyi kendimize dert bilsek. Yangında ağlayan insanlar biliyorum; ağladığımız sadece ağaç mıydı ? Manzara mıydı ? Yoksa aslında çocuklarımıza verecek bir yanıtımızın daha eksilmesi miydi ?

O zaman en azından sözümüze nasıl sahip çıkabiliriz ? Bugün Kaz dağlarını Kaz’ıyıp kazanma derdinde olanlarla, yarınlarından utanmak istemeyenlerin Kaz’ını yoldurtmamasının mücadelesi sürüyor. Kaz dağlarının dili yok konuşamaz, canı yok acıyı bilmez, en nihayetinde taştan oluşmuştur. Ancak insan olmanın bir özelliğidir taşa taş olarak bakmamak, dağı dağ olarak görmemek, ağacı sadece bir bitki olarak bilmemek.

Sabah otobüsten meydana indiğimde, belleğim beni yanıltmıyorduysa çay bahçeleri yerinde, otobüs durağı yerinde, bankalar, dükkanlar yerinde, sinema yerinde, hatta çöp kovaları bile aynı yerinde olmalıydı. Çünkü ben bunu dün görmüştüm ve hafızam yeni görüntüyü dünkü görüntüyle karşılaştıracaktı; karşılaştırdı da…. Sinemanın önündeki ağaçlar yerlerinde yoktu. Belli ki çağa uygun modern bir görünüme kavuşacaktı kentimiz kim bilir ? Belki de birileri kesilmesini istemişti ? Eğer ki yeni bir meydan oluşturma çerçevesinde o ağaçlar yok edildiyse sormak istiyorum : Hangi modernizm anlayışında, hangi gerekçe yeşilin (hele ki meydan gibi sınırlı bir alanda) yok edilmesini haklı gösterir ? Neden bizim bugünümüzün bedelini üç dört ağaç ödüyor ? Her şeyin yolunda gitmesini sağlayacak mı ? Daha mutlu olacak mıyız ? Bütün sorunlarımız ortadan kalkacak mı? Yerine daha güzel, daha inanılmaz ne koyacağız ?

Kentler değişirler, nüfusları artar; büyür. Kentler soluk alır, kavga eder, gülümser, ağlar. Kentler ağlarlar da evet, ağlarlar ya ne sandınız; gidip oradaki boşluğa bakarsanız gözyaşlarını görebilirsiniz belki…

İlgili yazı yok.

Ayvalık her zaman olduğuı gibi Türkiye’deki genel havadan farklı bir seçim sonucu sundu herkese. “Kıyılar CHP ve MHP’nin” şeklinde yapılan yorumu bir nebze haklı çıkaran bir durum bu. Bir yanda milliyetçi hezeyan, bir yanda AKP’nin yaşam biçimlerine yönelik yarattığı endişe bu iki korkuyu işleyen iki partiye CHP ve MHP’ye yaramış görünüyor. AKP ise 7000 civarında aldığı oyla “ben de varım” diyor.

Bağımsızın İsmet Şahin’in aldığı oyların 2002 seçimlerinde DEHAP’ın aldığı oyların gerisine düşmesi de dikkat çekici. DP ise bir varlık gösteremedi.

CHP ve MHP için bu aldıkları oylar üst sınırdır Ayvalık’ta artık. Bunun ötesinde hamaset sökmez. Somut siyasi, ekonomik, toplumsal projelerle ortaya çıkmaları gerekir. Heyhat MHP ve CHP’den “somut proje” beklemek ne mümkün?

Ayvalık’ta gerçek sol için uygun bir siyasal zemin ortaya çıkıyor. Konuşmaya yüzü olanların sesi artık daha çok duyulacak emin olun.

İlgili yazı yok.

İlgili yazılar:

1. Ahmet Tüfekçi Yunan istihbaratı tarafından mı devrildi ?

İlgili yazı yok.

İlgili yazılar:

1. Kardeşlik Çanı -Κουδούνα του αδέλφωση
2. Bu çıkıntılı bina nedir ?